Bazı insanlar vardır; isimleri sadece kimliklerde değil, şehirlerin hafızasında yaşar. Erzurum’da bir sokaktan geçerken, bir fabrikanın bacasına bakarken, bir sofrada memleket konuşulurken adı fısıldanır. Lütfü Yücelik, işte o isimlerden biridir.

Erzurum’un sert ikliminde yoğrulmuş bir karakterdir o. Soğuğa alışık, zorluğa dirençli, rüzgâr karşısında eğilmeyen bir duruş… İş dünyasında tanınır, sevilir; çünkü başarısını yüksek sesle değil, uzun yıllara yayılan bir emekle anlatır. 1992’de Erzurum Ticaret ve Sanayi Odası’nın Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini üstlendiğinde, bu şehir için bir sorumluluğu da omuzladığını bilerek yürümüştür. Görev süresi sona ermiş olsa da, o yıllarda sergilenen duruş ve ortaya konan vizyon, Erzurum’un hafızasında kalıcı bir iz bırakmıştır.

1993’te özelleştirme kapsamına alınan Aşkale Çimento Fabrikası, Erzurum için bir dönüm noktasıydı. O günlerde herkesin tereddüt ettiği yerde, Lütfü Yücelik memleketine inandı. Erçimsan Holding’in kurulmasına öncülük ederken aslında bir fabrikanın değil, bir şehrin geleceğinin halka ait kalması için mücadele ediyordu. Bugün hem Erçimsan Holding’in hem de Aşkale Çimento’nun Yönetim Kurulu Başkanlığı görevini yürütmesi, o gün atılan cesur adımın sessiz bir sonucudur.

Hayat ise ona, hiçbir makamın telafi edemeyeceği iki büyük acıyı yaşattı.

Yunus Emre’yi çok küçük bir yaşta toprağa verdi. Yıllar sonra ise Fatih’i…

Bir baba için zamanın durduğu, kelimelerin sustuğu anlardı bunlar.

Acısını anlatmadı; içine aldı. Eğilmedi, dağılmadı. Yasını vakara dönüştürdü.

Çünkü bazı evlatlar, kısa bir ömre büyük bir sorumluluk; geride kalanlara ise derin ve sessiz bir özlem bırakır.

ERZURUM PAÇA ÇORBASI TESCİLLENDİ

Aldığı ödüller, verilen unvanlar, TBMM Üstün Hizmet Ödülü ya da TOBB Yüksek Koordinasyon Kurulu Üyeliği… Bunların hiçbiri onu anlatmaya tek başına yetmez. Çünkü Lütfü Yücelik’in asıl hikâyesi, rakamların ve kürsülerin dışında yazılmıştır. Gecesini gündüzüne katarak çalışırken ailesinden, sevdiklerinden yaptığı fedakârlıklar; kazandığını doğduğu topraklara geri verme hassasiyeti bu hikâyenin görünmeyen satırlarıdır.

O, sadece başarılı bir iş insanı değildir. Erzurum’a ağabeylik yapan bir dadaştır. Zor zamanlarda hemşehrisinin yanında durmuş, kimseyi geride bırakmamaya çalışmıştır. Gücünü paylaşmış, adını değil şehrini büyütmeyi tercih etmiştir.

Dürüstlük, sadakat ve özgüven… Onun pusulası hep bu üç değer olmuştur. Hakkında çıkan asılsız haberlere ve itibarsızlaştırma çabalarına tebessümle bakabilmesinin nedeni de budur. Çünkü karakteri, fırtına çıktığında sığınılacak bir liman gibidir; hem kendisini hem sevdiklerini doğru yolda tutar.

Belki de onu Erzurum’un yağız delikanlısı yapan tam olarak budur: Hayatın en ağır yüklerini omuzlarında taşırken bile memleketine sırtını dönmemek. Acıyı içine gömüp hizmeti dışarı taşımak… Gürültüsüz bir metanetle, sessiz bir gururla yürümeye devam etmek.

Bu satırlar, adını tabelalara değil kalplere yazdırmış bir babanın, bir ağabeyin, bir dadaşın ardından…

Bir yeğenin, amcasına duyduğu saygı ve minnetle kaleme aldığı küçük bir vefa borcudur.