Dalından kopmuş bir yaprak tanesi gibi hissediyorum kendimi. Benliğime meydan okurmuşçasına savruluyorum! Rüzgarlar tâyin ediyor akîbetimi… Yarını olmayan dünlerin azabını çekiyorum. En güzel hislerimi kaybettim birden bire! Önemsemiyorlar incinip kopanı…

Kimsenin bilmediği savaşlardan galip çıkarak gücümüzü kazanıyoruz. Köklerini toprağa salmış bir ağacın gücündeyken, koskoca bilinmezlik dehlizinde bulabiliyorsunuz kendinizi. Kazandığımız bütün gücü büyüdükçe kaçan neşemize borçluyuz.

Bazen olmuyor bahtımızın peşinden koşamıyoruz… Kırıcı olmamak için dile getiremediğimiz kırgınlıklarımız kalbimizi ne kadar çok incitse de gözümüzü açıyor.  İnatla tutunduğumuz şeyleri bırakırsak bu akıntının dengesizliğini fark edeceğiz.

Düzeltmeye çalıştığınız her şey aynı yerden kaç kere mahvolur bilir misiniz? İnanın sonu yok…!

Koca bir şehrin dört duvar oluşu çok güzel susturuyor insanı.

En güvendiğiniz yerden başınız eğik dönüyorsunuz çoğu zaman.

İnandığım zamana yazık diye iç geçiriyorsunuz. Neyse ki Allah iç çekmeyi ve gözyaşlarını yaratmış;

İnsan ancak öyle nefes alıyor.

Sanki bir tek bizim yollarımız dikenli gönlümüz yok gül yetiştirmeye. Beklentimiz, sabrımız, umudumuz azaldıkça insanlara karşı mesafemiz artıyor.

Üzerine titrediğimiz ne varsa onunla imtihan ediliyoruz. Bitmişsin ama kimse ne olduğunu anlamıyor.

ERZURUM’DAN MİLLİ TAKIMA DESTEK

Bilirsiniz bazı insanlar düştüğü yerden sadece kendi ellerini tutarak kalkarlar. İnsanın düşünceleri ile boğuşmak zorunda kalması yangına koşmak gibi.

Tüm korkularımız bir tarafa, gözlerimiz parlayan yıldızlarla dolu…

Ve biz bu deliliğin içinden geçebiliriz. Kendi yörüngenimde hasıl olabiliriz.

Sanma şâhım herkesi sen sâdıkâne yâr olur

Herkesi sen dost mu sandın belki ol ağyâr olur

Sâdıkâne belki ol bu âlemde dildâr olur

Yâr olur ağyâr olur dildâr olur serdâr olur

Yavuz Sultan Selim