“SANA YAKIN (ÖLÜM) GELİNCEYE KADAR RABB’İNE KULLUK (İBADET) ET ” (HİCR: 99)

Hazreti Allah dünya ve ahireti insan için, insanı da kendisini tanıması ve ibadet etmesi için yaratmıştır. Yaratılışımızın gayesi  de budur.

İslam dininde ibadetin alanı çok geniştir. Namaz, oruç, zekât, temizlik, cihad, duâ, zikrullah… Yeter ki çabamız Allah-u Teâlâ’nın rızâsını kazanmak olsun.

Bir gönül kazanmak, güzel söz söylemek, yetim başı okşamak, yaşlılara özen göstermek, çocuklara sevgi hissettirmek de amelimizdir.

Yaratılış amacımız olduğu gibi Yaradanın bize verdiği her uzvun da bir nimeti vardır elbet. Kalbin şükrü mârifetullah, lisanın şükrü ise hamd ve senâ, uzuvların şükrü ibadettir. Hamd ve senâ şükrün başıdır, şükrü de içine alır.

Söz ile cezbedene değil, sessizliğimizi anlayanla olmaktır. Süs ile olmaz bu işler…Yarım yanını tamamlarken eksilen bedenine güç olmaktır. Peki her şey güzel mi geçecek? İmtihansız, acısız bir hayat olur mu? Hüzün yılları başlar… Dargın gündüzler, kırgın geceler….Birbiri ile yarışır. Vazifemiz; duaya açılan avuçlarımızla bizi yardıma taşıyacak imkanları aramaktır. İmkana dokunmak ve onu emekle hak etmektir.

Öncelerimizi kendi başımıza var edemezken sonralarımızdan acizliğimizle korkarız.

Allah’ın bize verdiği güç ile amellerimizi besleyelim, yetiştirelim, büyütelim.

Sahibimizin bize verdiği kadarıyla imanımız ile olalım, ne özelimizi onun için ne de onu özelimiz için donduralım…

Elimizdekilerin kıymetini ne kadar biliyoruz?

Bir engelle karşılaştığımızda hemen pes mi ediyoruz?

Hayatta karşımıza çıkan engellerle nasıl mücadele edilir, bedenimizin hakkını son zerresine kadar nasıl veriyoruz, bize yüklenen görevi hakkıyla yerine getirebiliyor muyuz?

Bunu öğrenmek istiyor muyuz?

Her gün sayısız kere yaptığımız bize sıradan gelen bedenimizle uyumlu hareketlerin kıymetinin fazlasıyla farkında olan insanlar mıyız?

Sağlığımız yerindeyken şükretmek, verilen sonsuz nimetlerin farkına varmak niye bize zor değil?

ERZURUM’DAN MİLLİ TAKIMA DESTEK

Sabır öyle bir iptir ki sen kopacak sanırsın, o gittikçe güçlenir, sen bitecek sanırsın, o gittikçe çoğalır.

Sabır, boyun eğmek değil, mücadele etmektir.

Sabır, ağrıları dindiren acı bir ot gibidir.

Hem can yakar hem tedavi eder.

Bir gün vücudumuzda hiçbir şey çalışmasa da güzel konuşan ve güzel düşünen bir başımız olacak. Yetmez mi?

İşte o zaman “Evet ben yaşadım!” demeliyiz.

Rabbe doğru bir ırmak gibi akmalıyız, akarken yanımızdaki yöremizdeki tüm kurumuş otları rengarenk çiçekler gibi açtırırken baharları taşımalıyız umutsuz yüreklere… Tılsımı bozmamaya yeminli bir kelebek gibi gerçek ibadeti taşımalıyız bakışlarımızla… Güneşler doğmalı…

Bir alışkanlığa alışmak oldukça kolaydır. Hele ki yasak ve yanlış olan ne varsa haram dairesi içinde, bu şehvetli görünür bunun sonucunda da insanları kendine çeker. Lakin bundan ayrılmak ise güçtür. Bir kereden bir şey olmaz deyip kurtulamayacak dereceye gelinir. İnsan ruhunun ilk yara aldığı yaşta kalır hep ruhun tutsaklığını mahpustan kurtarabilen her insan bedenini de bu özgürlüğe kavuşturur. Geçmişte takılı kalmak yerine anı yaşamak belki de daha etkili ve güzel keyif biçimidir. Hatta gerçekten bu öyledir. Geçmişin derinliklerine bağlı kalıp yaşadığımız bugünkü hiç bir anın tadını alamamak dünyanın en büyük mutsuzluğu arasında olsa gerek. Çoğu yerden hep birlikte göçmedik mi?

İnsan olmanın fıtratında yok mudur gitmek. gelip gitmek,

Kuşlar gibi konduğumuz her dalda yuva olarak gördüğümüz her gönülden göçmedik mi? Yada mecbur bırakıldık…

Ama bağlı kaldık ah ne acı geçmişe kök saldık ve orada yaşıyoruz her gün yeni bir hoş geldine yer veriyoruz hayatımızda ama ansızın vedalara hoş bakmıyoruz ölüme bile sorsan hepimiz Müslümanız. Yaradandan geldik ve ona döneceğiz ama bizi kimse hoş göndermiyor.

Çünkü biz bugünü hiç düşünmeden kalbimizin en iyi veya en kötü zamanlarında yaşıyoruz dün de belki de yarında…

Artık kırmayı, kırılmayı bir kenara bırakmalı ve Rabbe yönelmeli. “Allâh’ım! Sen beni benden daha iyi bilirsin. Ben de kendimi onlardan daha iyi bilirim. Allâh’ım, beni onların zannettiğinden daha hayırlı eyle! Onların bilmediği hatâlarımı mağfiret eyle, söyledikleri sözler sebebiyle de beni hesâba çekme!” (Süyûtî, Tarîhu’l-Hulelâ, s-104)