“Madde aleminin güneşi doğduğunda mânâ aleminin Güneş batıyor.” Demiş Ahmet Ümit. Resmin tamamına baktığımızda gecenin ve gündüzün arasındaki ince çizgi anlam katıyor. Tıpkı mananın karşısında maddenin anlamımı yitirdiği gibi…

Madde ve mana arasında zorunlu ilişki bulunmakla birlikte, gayesi öze ulaşabilmektir. Madde görünen tarafken, mana Allah’ın kullarında tecelli eden soluğudur. Mevlana diyor ki “Benim esrarım feryadımdan uzak değildir. Allah-u Teâlâ her göze  onu görme  yetisi bahsetmemiş ve o nurdan yoksun bırakmıştır.

Madde ve manayı özetliyor aslında aşk-ı vuslat. Cereyan ediyor beyinlerde. Bu kavramlar birbirine tezat olmakla birlikte kainattaki kısır döngünün madde ve manadan mütevellit olduğunun, onlarsız da olmayışının bir örneğidir.

Aşkın ilacı vuslattır dostum. Kendinden, nefsinden, lal olası dilinden, madde aleminden vazgeçmediğin sürece manaya ulaşamazsın. Sakın ha! Yapamıyorum deme. Vaktini ayırsan, emek versen sen sen olursun.  Aç gözünü, yanıt ver vicdanının sesine. İblislere pabuç bırakmamaya yemin et. Şükür ki rabbimiz gören, işiten, kudreti sonsuz olandır. Aç avuçlarını sonsuz göklere, kendinden geç. Kuran’da (Araf 7/179) ayetleri aşkın manadan geçtiğini apaçık anlatmakta. Aşkın tarifi kitaplarda kalmamalı, ölmeden önce ölünmeli, tabutlarda sabahlanmalı, ölümü hissedebilmen için secdelerde kararmalı dizlerin.

ERZURUM’DAN MİLLİ TAKIMA DESTEK

Ey aşk! Sen büyük nimetsin ki yoluna erebilmenin hayali bile mest ediyor. Velhasıl kelam imanımı manidarlaştırmak için söz aldım yüreğimden. Aşkı mecnunlardan değil, aynalardaki kendimden öğrendim. Çıra değil, bedim aşkımı tutuşturacak olan. Ey insanoğlu! Rabbim dünyayı ayaklarımıza sermiş de biz cefaya çevirmişiz. Arzula cennetini, çarmığa germe imanını.

Aşk, ruhun coşkusudur. Göğsümüz genişlesin, basiretimiz açılsın.